เวลา 09.30 บนเครื่องบิน  ที่นั่งริมหน้าต่าง  ฉันเปิดสมุดบันทึกแล้วเริ่มเขียนอะไรก็ตามที่อยากเขียนในเวลานั้น

ตรงที่นั่งแถวหลังคือเด็กผู้ชายที่อมลูกอมเสียงดัง

 

แถวซ้ายของเครื่อง  คือเด็กน้อยที่พร้อมจะส่งเสียงร้องงอแง

 

 

และข้างๆ ใกล้ตัว  คือคุณป้าที่เริ่มรู้จักกันด้วยการยื่นตั๋วมาให้ฉันดู  และทำหน้างงเมื่อฉันบอกตำแหน่งที่ถูกต้องให้...

คุณป้ายังคงนั่งที่เดิม  แน่นอนว่าไม่ใช่ที่ที่ระบุในตั๋วเครื่องบินหรอก...

 

 

เริ่มต้นจากการไหว้วานให้ฉันถ่ายรูปวิวให้ท่าน  เราคุยกันไปเรื่อย

ไปเรื่อยจริงๆ  เริ่มจากเรื่องวิว  ไปเรื่องวัดประจำปีเกิด  ประเทศอินเดีย  เทือกเขาหิมาลัย  พระธาตุอินทร์แขวนที่พม่า  กลับมาที่ครอบครัว...

 

คุณป้าลูกสามกับเด็กปีหนึ่ง  และเรื่องที่คุยกันมันช่าง...

 

 

แต่ความรู้สึกดีๆทั้งหมดทั้งมวล  มันมารวมอยู่ในประโยคสุดท้ายที่เราต่างมอบให้แก่กัน

"โชคดีนะคะ..."

 

 

การได้พูดประโยคนี้กับคนแปลกหน้าสักคน

อย่างเหลือเชื่อที่สุด........คือความรู้สึกดีมหาศาล

 

 

ราวกับว่าในอีกแห่งหน  ในอีกช่วงเวลา  เราได้มีตัวตนอยู่

เพราะสิ่งโยงใยบางอย่างที่เชื่อมเราทุกคนไว้ด้วยกัน

 

 

และการเจอกัน  เหมือนกับการเข้ารหัสที่ถูกต้องจากสองทาง

ทำให้เราได้รับรู้ว่า...หนึ่งในสิ่งโยงใยที่ติดกับตัวเราอยู่นั้น...มีที่มา  ที่หมายอยู่ที่แห่งหนใด

 

 

Comment

Comment:

Tweet