ไม่ใช่คนชอบร้องไห้ แล้วยังร้องยาก

แต่วันนี้...เพิ่งจะเคยเป็น อาการที่ว่า...

 

 

ตาบวมเพราะร้องไห้ก่อนนอน

 

 

ทั้งที่เมื่อวาน  ก็เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง  เรียนเสร็จก็กลับบ้าน

กลับมารอแม่...

เราคุยกัน...เลยไปถึงผลตรวจร่างกายของแม่

 

 

แม่บอกว่าถ่ายเป็นเลือด...เป็นอาทิตย์แล้ว

ถ้ายังไม่หาย  แม่จะไปหาหมอที่เชียงใหม่ราม...หมอที่เคยรักษาให่พ่อ

 

เราคุยกันเรื่อยๆ  แต่ฉันรู้สึกแย่ลงๆทุกที

ทำไมถึงพูดแบบนั้น  ทำไมจะต้องให้พี่เป็นคนเปลี่ยนผ้าปูที่นอนห้องพ่อแทนตัวเอง  ทำไมจะต้องบอกว่าดีใจที่ลูกของแม่เข้มแข็ง  จะอยู่กันได้  ทำไมจะต้องบอกว่าแม่เตรียมพร้อมเสมอ

 

มันยังไม่มีอะไรนี่แม่

 

แล้วทำไม...แม่ไม่บอกอะไรเลย

หรือเพราะฉันไม่ใส่ใจเอง

 

พี่สาวโทรมาหาฉันหลังจากแม่ขึ้นห้องไป

พี่ถามถึงแม่  ปรับทุกข์เรื่องที่พ่อกับแม่ไม่ยอมคืนดีกันสักที

พี่ไม่กล้าบอกพ่อเรื่องอาการของแม่  ไม่กล้าถามชื่อหมอที่รักษาพ่อให้แม่เพราะแม่ลืม 

ฉันได้แต่เงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร 

 

แล้วเรา....ก็ทะเลาะกัน

พี่บอกให้ฉันกลับบ้านบ้าง  แล้วไม่ใช่กลับมาอยู่หน้าคอมฯ  เพราะอย่างนั้นค่ามันก็เท่ากับว่าฉันไม่ได้กลับมา  ฉันกับแม่ก็คงไม่ค่อยได้คุยกัน

 

พี่พูดเหมือนพี่รู้ดี  พี่พูดเหมือนรู้ทุกเรื่อง

ฉันหงุดหงิด......

"ถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่พูด จะโมโหทำไม?"............

 

อย่าพูดเหมือนคำพูดของตัวเองเป็นคำเปรยธรรมดา  ไม่ได้ส่งผลต่อความรู้สึกคนอื่นจะได้ไหม

พี่ก็เป็นอย่างนี้  เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง  ไม่เคยรู้เลยว่าคำพูดของตัวเอง  วิธีการพูด  น้ำเสียง.....มันทำร้ายคนอื่น

 

ฉันจี๊ดมาก....รู้สึกว่าน้ำเสียงของพี่มันกวนประสาทฉันเหลือเกิน

วูบหนึ่งที่มีความรู้สึกบางอย่างมันพุ่งขึ้นมา  ฉันอยากจะสวนพี่ไปแรงๆ  แต่ปากของฉันก็ยังปิดสนิท

ฉันเลือกคำตัดบทที่--ตอนนั้น--คิดว่าดีที่สุด.......

พี่เงียบไป

 

เราทั้งคู่วางสาย......และฉันรู้ว่าครั้งนี้

 

ฉันผิด....

 

หลังจากส่งข้อความอธิบายสั้นๆและคงคลุมเครือสำหรับคนรับ  ฉันตามแม่ไปที่ห้องนอน  แม่ถามถึงเรื่องหอพักและเรื่องการย้ายชื่อเข้าทะเบียนบ้าน

ฉันหงุดหงิด...และอะไรหลายๆอย่าง

 

ฉันร้องไห้เงียบๆ...อย่างอัดอั้น

มีมือแม่...ลูบหัวฉันอย่างรักใคร่  นุ่มนวลและอ่อนโยน

มือของแม่...อบอุ่นเสมอ

 

 

คำถามที่ว่าพี่สาวโทรมาหรือยัง.................ทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม 

 

 

แม่เปรยอีก  เรื่องน้องยังไม่กลับบ้าน

ฉันบอกว่าจะลงไปโทรตามให้

 

ฉันยังคงร้องไห้  หนักขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่เคยเป็น.......และหยุดไม่ได้

 

ฉันวางสายจากน้องด้วยดี...........และเสียงที่คุมไม่อยู่แล้ว

ฉันร้องหนักมาก  ปวดตาไปหมด

รู้สึกว่าตัวเองไม่รู้เรื่อง  ไม่เข้าใจอะไรเลย  ไม่รับรู้อะไรเลย

 

ฉันโทรหาเพื่อน  ขอให้ช่วยอยู่เงียบๆเป็นเพื่อนก็ยังดี

ก่อนวางสาย.....เราพูดเรื่องเรื่อยเปื่อย  ที่ทำให้ฉันหยุดร้องได้สักพัก

 

ฉันขึ้นไปบอกแม่เรื่องน้องอยู่ร้านหมูกระทะ  และบอกให้แม่นอนไปก่อน  ฉันจะอาบน้ำ

 

ฉันเผลอหลับไปที่ห้องของตัวเอง  สะดุ้งตื่นตอนเที่ยงคืน.....

น้องกลับมาแล้ว.........

 

 

ฉันอาบน้ำแล้วไปนอนห้องแม่ตามที่แม่ขอ  รื้อทุกอย่างบนเตียงที่กั้นฉันกับแม่ออก....

 

ฉันนอนกอดแม่ในคืนนั้น..........พร้อมน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาเพื่อบอกราตรีสวัสดิ์.........

 

 

 

และกลับมาทักทายกันอีกครั้ง  เมื่อฉันสะดุ้งตื่นตอน 6 โมง

 

 

 

ฟ้ายังมืด.........

เสียงแม่ร้องไห้นั่นที่ปลุกฉัน

สะอึกสะอื้น......ฉันไม่รู้เหตุผล  แต่ฉันได้ยินชัดเจน

ได้ยิน.........เจ็บปวดเหลือกิน..........เสียงร้องของแม่ตะโกนบอกฉันอย่างนั้น

 

 

 แล้วน้ำตาของฉัน.......เราเจอกันอีกครั้งโดยไม่มีใครพูดอะไร 

 

 

ฉันรู้แล้วว่า  การจะกลั้นน้ำตาเพื่อจะเข้มแข็งเพื่อใครสักคน........

มันไม่ได้ง่ายเหมือนในนิยาย......

 

 

แม่ล้มตัวลงนอน..................เรากอดกัน

 

 

แม่ตัดพ้อเรื่องพ่อ......

 

แม่คะ.......พ่อโกรธแม่แล้ว  ก็ไม่ได้มีความสุขเหมือนที่แม่บอกหรอกนะ

แม่ไม่รู้ว่าพ่อโกรธเรื่องอะไร

 

"โทรไปถามสิคะ  จะได้รู้"

"ช่างเถอะ  ป๊าโกรธม๊าแล้วมีความสุขก็ปล่อยเขา"

 

 

 

ฉันร้องไห้อีกครั้ง.......เงียบๆ

ไม่รู้จะพูดอะไร....

 

 

 

 

 

 

 

ฉันคงไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แม่บอก......

ไม่ใช่ลูกที่เข้มแข็งของแม่..........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่คะ.....................

 

Comment

Comment:

Tweet

ให้คำปรึกษามันก็ดีเหมือนกันเนอะ ^_^

#4 By ของขวัญ (58.8.43.227) on 2009-03-02 00:12

ขอโทษตามชื่อเอนทรี่

#3 By ฟ้าใส on 2009-01-26 11:25

อืม..... บางทีมันก็มีเหมือนกันนะ เวลาที่เราทนสุดๆแล้วเนี่ยมันจะระบายออกมา
การมีใครสักคนคอยฟังเรา ให้คำปรึกษามันก็ดีเหมือนกันเนอะ ^_^

อย่าคิดว่าเราอ่อนแอสิค่ะ เราน่ะต้องเข้มเเข็งเสมอนะ
ต้องเป็นกำลังใจให้คนในครอบครัว

เราไม่ได้อยู่คนเดียวนี่ค่ะ ^___________^

สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้

ชีวิตคือสิ่งที่ต้องดำเนินไปค่ะ
ในขณะที่เราเดินไปข้างหน้า แต่ก็ยังมีคนที่รอเราอยู่ข้างหลังนะ

#2 By noname (124.120.234.162) on 2009-01-24 23:02